Bobby Deerfield.
Jak się pan ma? Co pan tutaj robi?
Podoba ci się?
Kupię ci ją.
Mogę ci ją kupić?
Nie myślałam, że cię jeszcze zobaczę.
A ja nie myślałem, że zobaczę ciebie.
Kiedy się znowu ścigasz?
Kiedy się ścigam?
- Za 10 dni. - A co robisz między wyścigami?
Jeżdżę na pikniki.
A potem znowu się ścigasz.
Nie masz zbyt wiele przyjemności, co?
Jasne, że mam. Co masz na myśli,
mówiąc, że nie mam przyjemności? Mam.
Spędzasz całe życie, starając się nie umrzeć.
Czemu nie chciałaś wyjechać ze mną na weekend na wieś?
Bo oczekiwałeś, że to zrobię.
Bo nie mam czasu.
I dlatego, że...
Dlatego, że nie jesteś gotowy, by spędzić ze mną weekend na wsi.
Nie jestem, co?
Nie, nie jesteś.
Jesteś trudna jak twoja matka?
- Kto ci powiedział o mojej matce? - Twój wuj.
Powiedział mi, że była
bardzo trudna.
- Bardzo wygadana. - Tak mi powiedziano.
Umarła na wojnie. Nigdy jej nie znałam.
- A twój ojciec? - Był gruby jak mors.
Ale on też nie żyje. Zmarł na plaży.
- Na wojnie? - Nie, latem. Kiedy miałam 13 lat.
Robicie piknik na mojej ziemi, ale bardzo proszę.
- Co? - Chciałbyś posłuchać tej historii?
- Jasne. - Dlatego przyjechałeś do Florencji?
- Wysłuchać historii mojego życia? - Próbuję cię rozgryźć.
Spróbuj. Sam robiłem.
- Jutro polecę... - Halo?
...z tych wzgórz balonem.
- Co? - Dzień był gorący,
- a woda była zimna. - Jaki dzień?
Kiedy umarł mój ojciec.
- Twój ojciec zmarł? - Dawno temu.
Co?
Mój ojciec stał na skraju plaży,
zanurzył palec w wodzie i w tej samej sekundzie
upadł martwy. Tak po prostu.
To jest... Jak się nazywasz?
- Carlos del Montanaro. - A to jest Bobby Deerfield.
- Znasz Bobby'ego Deerfielda? - O tak.
Jestem bardzo zaszczycony. Bobby Deerfield.
A teraz... Muszę iść.
Bawcie się dobrze, co?
Uważajcie na węże.
Kto to był?
Carlos del Montanaro.
Gdzie ja stanęłam? A, tak, mój...
Palec mojego ojca w wodzie, tak.
Jak tylko jego palec dotknął zimnej wody,
padł martwy. Tak po prostu.
A potem przybiegli ludzie
i patrzyli na niego,
na tego wielkiego jak mors człowieka.
Jezu, był naprawdę olbrzymi.
I...
Potem ktoś przyłożył do niego ucho i powiedział:
"On nie żyje".
A potem ktoś powiedział:
"Tam jest malutka rączka". I nikt nie potrafił zrozumieć.
Kobieta zaczęła krzyczeć o tej malutkiej rączce,
która wystawała spod mojego ojca.
Przewrócili mojego ojca na bok
i znaleźli pod nim małe dziecko.
Z wiaderkiem, zabawkami i łopatką.
Nikt nie wiedział, że kiedy się przewrócił,
upadł na małe dziecko,
które kopało w piasku.
To było takie dziwne,
bo wyglądało, jakby mój ojciec umarł,
a umierając, złożył to dziecko jak jajko.
Wierzysz w to?
Jak myślisz?
Czy w to wierzę?
- Tak. - To nieprawda.
Zmyśliłam to.
- Zmyśliłaś to? - Podobało ci się?
Dlaczego to zmyśliłaś?
Dlaczego miałabyś zmyślać?
Dla poprawy krążenia. Nie wiem.
Myślę... Myślę, że czasem potrzebuję niespodzianki.
Może sam spróbujesz?
Kim był ten facet z salami?
Carlos del Montanaro.
Wiesz,
grasz ze mną w ciuciubabkę.
Usiłujesz utrzymać dystans
i grasz ze mną w ciuciubabkę.
Starasz się mnie zdezorientować.
Może.
Kim był ten facet?
Teraz twoja kolej.
Opowiedz mi coś. Prawdę lub kłamstwo.
Nawet kłamstwo jest lepsze niż "Newark jest w porządku".
Nie chcę ci kłamać.
Nie chcę zmyślać historii.
Nie chcę tego robić.
Może się nauczysz.
To prawie tak jak krzyczenie.
Kto to jest Carlos del Montanaro?
No powiedz, Lillian.
Kim był gość z salami?
Nie wiem.
Kim jest Bobby Deerfield?
Moje mieszkanie jest niedaleko rzeki.
Moglibyśmy skończyć tam wino, jeśli chcesz.
Dobrze?
Dziękuję.
Moja galeria, Bobby Deerfield.
Chcesz kawy?
Zrobię sobie kawę.
Lillian?
Proszę, signora, niech pani nie pali.
Nie palić. Bardzo niebezpieczne.
Odlatujemy za parę minut.
Witam.
- Deerfield, znalazłeś mnie. - Znalazłem cię.
Myślałem, że mogłaś mi powiedzieć, wiesz, że się tu wybierasz.
Czasami trudno jest rozmawiać.
Trudno.
Za dobry wiatr, Deerfield.
Wiesz, Lillian, że specjalnie tu przyjechałem.
Tak. Przyjechałem aż z Paryża, żeby cię zobaczyć.
Naprawdę to doceniam.
Doceniasz?
I okazujesz swoją wdzięczność, zostawiając mnie, bym obudził się sam.
- Tak to okazujesz? - Proszę, nie dąsaj się.
To regaty. Nie można się dąsać na regatach.
Dąsać? Nie dąsam się.
Spędzamy razem dzień, spędzamy razem noc,
budzę się, a ciebie nie ma.
Mogłabyś mieć na tyle przyzwoitości, by mnie obudzić i powiedzieć, że idziesz.
Jest i gość od salami.
- Do gondoli. - Lillian,
nie jesteś kimś, na kim można polegać.
Może polecisz z nami? Na niebie nie ma królików.
- Leć z nami. - Jestem dowódcą, Deerfield.
Ja zrobię wszystko. Chciałbyś z nami polecieć?
Wszyscy gotowi?
Będziemy...
Jesteśmy gotowi.
Nie ma wielu osób, z którymi chcę być, Lillian.
Co masz do stracenia?
- Z wiatrem! - Z wiatrem!
Nigdzie nie lecę z żadnym wiatrem.
Ty i twoje decyzje w ułamku sekundy. Co to za gra? Co to za gra?
- To nie gra... - Cała twoja wolność, twoje pytania.
Czy cokolwiek cię obchodzi? Obchodzi cię coś?
Co to wszystko ma być, ryzyko? Tak?
Spotkanie gościa z salami i wejście do jego balonu?
To nazywasz ryzykiem?
Ty i twoje pytania. Twoje pytania doprowadzają mnie do szału.
"Czy w Newark są pedały?". Co cię obchodzą pedały?
Co cię obchodzi Newark?
Krzyczysz w cholernym tunelu, wymyślasz historie, kłamstwa.
Tak jest, kłamstwa. Piszesz mi kartki.
"Zaryzykuj. Ryzyko wszystko osładza". Ryzyko, dupa Maryny.
Pamiętaj to: Jestem tu dowódcą. Ty jesteś niczym!
Jesteś niczym, Deerfield.
- Ja tu dowodzę! - On jest wszystkim, a my niczym.
O Boże, polecę. Zrób to, Bobby.
Zrób to.
Na torze czy poza torem, czas jest ważny dla nas wszystkich.
I jeśli jesteście jak ja,
chcecie znać dokładny czas, nie w przybliżeniu.
Dlatego nie rozstaję się z moim seiko.
Czy jeżdżę w wyścigu na Nürburgring,
czy idę na obiad z przyjaciółmi,
zawsze mam na ręce seiko,
który podaje mi dokładny czas i datę.
Informacje, które są mi potrzebne.
Więc czy jesteś sportowcem, czy nie,
jeśli ważna jest dla ciebie precyzja,
spróbuj byč 24 godziny z seiko.
Nigdy go nie zdejmiesz.
Jestem Murray Trid, Montreal Gazette.
Jeśli mogę prosić o parę uwag...
- Może później, Bobby? - Zostaw go w spokoju.
O Boże. Szybko.
- Nic ci nie jest? - Nic ci nie jest?
Rozumiem więcej od ciebie.
Wiesz o tym.
Dlatego tu jesteś.
Było ci tu dobrze.
I wiem, że ta kobieta już cię rani.
Ta Lillian Morelli.
Skąd znasz to nazwisko?
Krawcowe wiedzą wszystko, zwłaszcza kto płaci za sukienkę.
Od jak dawna mnie śledzisz, Lydia?
Nigdy cię nie śledziłam.
Po co miałabym to robić?
Wiem też, że jest z tej kliniki, w której jest Holtzmann.
Wiem też, jak bardzo jest chora.
Umierającej kobiecie,
która jest samotna,
pewnie zależy na kochanku, który byłby przy jej śmierci.
Mnie na pewno by zależało.
Ale prawda jest taka, że ona ma wielu kochanków.
I wiem, że jest bardzo piękna.
Wiem też, że podróżuje jak cyganka.
Andrea powiedziała, że ma małe dłonie.
Ale czy mogłaby zrobić ci ubranie z pamięci?
Czy poświęciła odrobinę czasu, by dowiedzieć się, kim jesteś?
O Boże.
Co?
Kto ci to powiedział?
- Co? - Kto ci powiedział, że ona umiera?
Skąd to wiesz?
O Boże. Przykro mi.
Wejdź.
Byłam w Rzymie,
Genewie, Piombino
i prawie w Cortinie d'Ampezzo.
- Znasz Cortinę d'Ampezzo? - Nie.
Jest tak wysoko, że w końcu musisz iść na szczyt.
Ale jest tak stromo, że
wszyscy chcieli wrócić.
Tak bardzo chciałam dojść na szczyt,
ale oni wszyscy chcieli wrócić, więc wróciliśmy.
A ty?
Co ty robiłeś?
Ścigałem się.
Wygrałeś?
Nie.
A twoje króliki?
Znalazłeś je?
Nie.
Żadnych królików.
Więc co?
- Co cię gnębi? - Co mnie gnębi?
Proszę, przestań odpowiadać na pytania pytaniami.
Pytam cię, co cię gnębi, mówisz: "Co mnie gnębi?".
Mówię: "Jak się masz?", mówisz: "Jak się mam?".
To nudne.
Nie próbuję cię znudzić, Lillian.
Boli mnie głowa.
- Więc nie krzycz na mnie. - Nie krzyczę na ciebie.
Wiem, ale nie krzycz.
Nie chcę być twoim nudnym przyjacielem.
A czym chcesz być?
Czymś więcej.
Do kogo mam się z tym zwrócić?
Prosisz mnie, bym zmieniła twoją osobowość?
Nie jestem magikiem.
Co mogę ci powiedzieć?
Jeśli nie chcesz być nudny... Nie wiem.
Zaskocz mnie.
Zaskocz sam siebie.
Czemu nie wsiadłeś do balonu? Ten cholerny głupek cię zaprosił.
Boże, jakie to głupio komiczne. I nie krzycz na mnie.
- Nie krzyczę. - Ale miałeś ochotę.
- Nie, nie. - Nie miałeś?
- Nie przyszedłem tu, by krzyczeć. - To po co?
Rozgryźć mnie?
Znowu?
Nie chcę być rozgryziona.
Nie potrzebuję być rozgryziona.
Umiem naśladować Mae West.
Co?
Mówiłem, że umiem parodiować Mae West.
Kto to jest Mae West?
- Nie wiesz? - Nie.
Ona była...
jakby królową seksu
w USA.
Potrafię ją parodiować.
Wielki chłoptasiu...
mówisz, że sprzedajesz fantazje?
To jakie masz fantazje?
Przyjdź mnie kiedyś odwiedzić, duży chłoptasiu.
Mae West?
I co ty na to?
Zaskoczona?
Nie.
Wołają na mnie Flower Belle.
Witaj, Flower Belle.
Cześć.
To początek.
To moja ciocia Martha.
Na pikniku w 1950 roku.
A to mój wuj Frank
i moja kuzynka Bonnie.
Podoba mi się jej twarz.
Pamiętam, że zawsze
śpiewała piosenkę o czerwonych żaglach o zachodzie słońca.
Jak to było?
To pies mojego wuja.
Pamiętam dzień, w którym ten pies zdechł.
Mój wuj tak płakał, że śmiertelnie mnie przeraził.
Ja.
- To ty. - Ja.
To mój brat Leonard i jego nowy rower.
Wygląda na chudzielca.
Cholerny z niego idiota.
Ale stara się.
To jest mój ojciec.
Zawsze nosił garnitury w prążki.
Pamiętam,
że trudno się je łatało.
Mój brat twierdzi,
że mój ojciec stepował.
Ale ja nigdy nie widziałem, żeby stepował.
Może nie było cię w domu, gdy stepował.
Byłem w domu.
Tutaj mieszkałem.
Co się z nim stało?
To pytanie cholernie wszystkich nurtowało przez wiele lat.
Chociaż chyba raz go widziałem
w tramwaju z jakąś rudą kobietą.
Czy to nie ironia losu?
Zaczynam czuć, że nie mogę ci się oprzeć.
Powiem ci coś.
Nie chcę cię przestraszyć ani nic.
Ale ja nie mogę ci się oprzeć.
A teraz przejście.
Nie umiem tego za dobrze.
Na żadnym ze zdjęć nie było twojej matki.
Opowiedz mi o swojej matce.
Moja matka była alkoholiczką.
Jaka była, kiedy była pijana?
Kiedy była pijana, była wspaniała.
Kiedy się dobrze napiła, była fantastyczna.
Taka jest prawda.
Nikt jej tak nie znał jak ja.
Kiedyś wzięliśmy mój rower
i pojechaliśmy przed siebie.
Wyjechaliśmy na drogę i jechaliśmy, a ona była bardziej pijana niż...
I oczywiście ściemniło się, nim dotarliśmy, gdzie chcieliśmy dojechać.
Musieliśmy zadzwonić po ojca,
który przyjechał samochodem i nas zabrał.
Nie mogliśmy załadować roweru do samochodu,
więc moja matka zaczęła się śmiać i ja zacząłem się śmiać.
Mojemu ojcu się to nie podobało.
A potem zabraliśmy ją do domu,
ojciec położył ją do łóżka, wytrzeźwiała
i było po wszystkim.
I musiałem czekać, aż znowu się upije.
Pewnego lata
mój ojciec
wysłał mnie na parę tygodni do ciotki.
Kiedy wróciłem,
moja matka była w szpitalu.
Nie pozwolili mi jej odwiedzić.
Nie rozumiałem tego. Nie pozwolili mi jej odwiedzić.
Umarła w swoim pokoju.
Miałem wtedy chyba 11 czy 12 lat.
I pielęgniarka
powiedziała mi, że matka napisała do mnie kartkę, kiedy wyjechałem.
Ale ojciec ją zabrał
i nie pozwolił mi jej przeczytać.
Nie rozumiałem tego.
Pamiętam, że raz próbowałem go pobić,
żeby mi powiedział, co było na tej kartce.
Nie chciał mi powiedzieć.
Zawsze zastanawiałem się, co na niej było.
Wiem, że to było coś miłego.
Ale historia, co?
Jest nieprawdziwa.
Co?
Jest nieprawdziwa.
Zmyśliłem ją.
- Nie. - Tak.
Zmyśliłem ją na poczekaniu.
Co ty na to?
Była dobra?
- Była wspaniała. - Naprawdę?
Mój angielski nie bardzo.
Obserwuję codziennie, jak pan biega.
Ja powinienem.
Trenuje pan?
Nie. Po prostu lubię to robić. Czuję, że...
- Pan Anglik? - Amerykanin.
Chce pan wody?
Chcę tylko z kimś pobyć.
Pan w porządku?
Chcę tylko z kimś pobyć. Nic więcej.
Nie chcę rozmawiać.
Chcę tylko z kimś pobyć.
Myślałam o twoim znajomym Holtzmannie.
Co myślałaś?
Myślę, że chciałabym wrócić...
i zobaczyć, jak się czuje.
Przepraszam.
- Parla Inglesi? - Tak.
Jest pan Amerykaninem?
- Tak. - Naprawdę? Żartuje pan.
Skąd pan jest? My jesteśmy z Detroit, żona i ja.
Jestem z New Jersey, z Newark.
New Jersey? To niedaleko od nas.
Proszę posłuchać. Byłby pan?... Czy będę zbyt bezczelny,
jeśli poproszę o zrobienie mi zdjęcia z żoną?
- Nie. W porządku. - Dzięki. Chodź, Ellen.
- Zrobi nam zdjęcie. - Dziękuję.
Dzięki.
- Gdzie chcecie stanąć? - Cóż...
Może z doliną w tle. Co pan sądzi?
Dobrze?
O, przepraszam. To jest ostrość, a tu pan naciska.
Wszystko chyba już nastawione. Niech spojrzę. Tak, nastawione.
Tak. Proszę bliżej siebie. Nie mogę objąć.
- Dziękujemy. - Dziękujemy bardzo.
- Może im też zrobimy? - Jasne.
Możemy? To do naszego albumu.
Wiedzą państwo, jak to jest, gdy potem ogląda się twarze, które się spotkało.
- Henry? - Pewnie. Mają państwo coś przeciwko?
Nie.
Dobrze. Może proszę stanąć tam, gdzie my staliśmy.
O, będzie padać. Proszę się trochę przysunąć.
Już robię.
Dobra. Nie ruszać się. Nie ruszać się.
O tak. Dobrze?
Zrobione.
Może da mi pan swój adres,
to wyślę je panu? Zrobię odbitkę.
Wyślemy dopiero we wrześniu lub w grudniu. Kto wie?
Jak się pan nazywa?
Robert Deerfield.
Robert...
- Dwa E czy E-A? - Dwa E.
Deerfield. A pana adres, Robercie?
2162
Bank Street.
- To w Newark. Newark, New Jersey. - Bank Street, Newark. Zapisałem.
Dobra, przyślemy pocztą. Będzie niespodzianka.
Wie pan, ludzie zapominają o takich rzeczach.
- Dziękuję. - Na razie.
Odszedłeś?
Nie. Jestem tutaj.
Mogłaby pani nas na chwilę zostawić?
Jestem tu, kochanie.
Kochasz mnie?
O tak.
Bobby,
co będziesz jutro robił?
Napisy: SDI Media Group
Ripped by: SkyFury